Legend of Zelda: Spirit Tracks - Nintendo DS

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Eit fantastisk spel!

Historia er sett til om lag hundre år etter handlinga i Phantom Hourglass, den forrige utgivinga til DSen, og Wind Waker, eventyret som kom til Gamecube for eit par år tilbake. Spelet er i stor grad uavhengig av dei tidlegare spela, men har mange referansar til dei som har spela begge dei føregåande.

Ein kjem seg rundt i ei oververd ved hjelp av eit tog, og navigerer rundt i byar og bygder til fots ved hjelp av stylusen. Når ein køyrer tog er ein i liten grad berre tilskodar; her må ein skyte diverse farlege ting, fange kaniner, frakte passasjerar trygt fram til dit dei skal, navigere utanom dei "slemme" toga og så vidare. Verda er enorm, men ein føler likevel at ein ikkje får den same utforskingskjensla som ein får i eit "ordentlig" 3D-spel, sidan toget berre kan køyre på skinner. Likevel har ikkje dette så alt for mykje å seie for spelopplevinga, her har underteikna hatt mange timar med rein utforsking av ukjende skinner.

Musikken er eit kapittel for seg. I dette spelet er mannen som har peiling på musikk, Koji Kondo, fast komposjonist i Zelda-serien i ei årrekkje, endeleg tilbake etter at han glimta med sitt fråver i Phantom Hourglass. Og dette er verdt å merke seg - om du speler Spirit Tracks i meir enn ein time, så garanterer eg at du kjem til å gå og nynne på melodiane i lange tider etterpå! Musikken minner om irsk folkemusikk, og ber i seg element frå mange tidlegare Zelda-spel.

I dette spelet spelar Link og eit instrument, noko ein har sett mykje av sidan Ocarina of Time. I dette spelet er det panfløyter, og desse spelar ein sjølvsagt på ved å blåse i mikrofonen.

Når det gjeld minus, er dei ikkje så mange å nemne. Ein vert heile tid utfordra, og frustrasjonen ved å ikkje klare eit av dei mange og originale puslespela vert annullert av den reine gleda av å til slutt greie det. Grunnen til at spelet ikkje får full pott frå meg er at det til tider er frustrerande - utan at eg greier å setje fingeren på kvifor.

Det kan vere fordi det til slutt blir kjedeleg å køyre rundt i tog, spesielt når du skal ein bestemd stad, men ikkje kan køyre direkte dit fordi eit av dei onde toga står i vegen for deg. Dette er eit problem ein såg i Wind Waker og. Ein kunne utforske heile havet! ...men hallo, så kjedeleg å berre segle rundt, da! Dette løyste Wind Waker ved å gi spelaren ein sang som gjorde at ein kunne teleportere seg til visse stader på verdskartet slik at ein kom nærare dit ein skulle. Eit liknande system hadde gjort Spirit Tracks perfekt. Men alt det har å tilby er tilfeldige teleporteringspunkt langs skinnene, som tek deg til ein gitt stad ein anna plass på kartet - ein kan ikkje velje kor ein skal. Nokre vil kanskje meine dette er greitt, fordi ein då kan planleggje og bli utfordra på den måten, men personleg synest eg det blir eit ork å kome seg frå A til B.

Når det gjeld igjenspelbarheit, vil eg påstå at dette spelet kan spelst fleire gonger. Eg har runda det to gonger no, og tek det framleis opp i ny og ne for å køyre tog, utforske, og berre nyte musikken.

Dette er som sagt eit fantastisk spel, og eit eg lett kan anbefale. Ein bør ha litt kunnskapar i engelsk for å spele det, så det passar kanskje ikkje for dei minste.

» Var denne anmeldelsen nyttig?

+3 poeng